Przystawki

Tradycja kuli­nar­na zale­ca, by głów­ne posił­ki, a zatem obia­dy i kola­cje, poprze­dzać dodat­ko­wym daniem, przy­staw­ką, zwa­ną rów­nież prze­ką­ską. Są to dania ser­wo­wa­ne na zim­no lub gorą­co, naj­czę­ściej wraz z dodat­kiem napo­jów alko­ho­lo­wych.

Przystawki mają na celu przede wszyst­kim zaostrze­nie ape­ty­tu. Urozmaicają one róż­ne­go rodza­ju przy­ję­cia oko­licz­no­ścio­we (ban­kie­ty, imie­ni­ny itp.). Swoje zada­nie przy­staw­ki speł­nia­ją w tro­ja­ki spo­sób. Zwykle są one lek­ko straw­ne, nie­zbyt kalo­rycz­ne, a dzię­ki pikant­nym przy­pra­wom oraz kolo­ro­we­mu, este­tycz­ne­mu wyglą­do­wi powo­du­ją zwięk­sze­nie wydzie­la­nia soków tra­wien­nych, przy­go­to­wu­jąc prze­wód pokar­mo­wy na przy­ję­cie znacz­nych nie­raz ilo­ści poży­wie­nia. Kolorowe, nie­tu­czą­ce i pikant­ne przy­staw­ki – jak­by „zapra­sza­ły“ do sto­łu.

Asortyment przy­sta­wek może być duży, ogra­ni­czo­ny jedy­nie pomy­sło­wo­ścią przy­go­to­wu­ją­ce­go potra­wy. Stosuje się do ich przy­rzą­dza­nia wędli­ny, gala­re­ty mię­sne, galan­ty­ny, goto­wa­ne nadzie­wa­ne warzy­wa, sałat­ki, surów­ki i mary­na­ty.

Jakość przy­sta­wek zale­ży od sta­ran­ne­go przy­rzą­dza­nia i dopra­wia­nia przy­pra­wa­mi. Aby uzy­skać zamie­rzo­ny efekt, nale­ży je rów­nież sta­ran­nie por­cjo­wać i deko­ro­wać. Przez dobór wła­ści­wych naczyń, este­tycz­ne uło­że­nie przy­sta­wek oraz kolo­ro­we ele­men­ty deko­ra­cyj­ne uzy­sku­je się odpo­wied­nie walo­ry sma­ko­we i kolo­ry­stycz­ne. Niekiedy trze­ba użyć surow­ców dodat­ko­wych; róż­ne­go rodza­ju warzy­wa: świe­że (ogór­ki, pomi­do­ry, mar­chew); kon­ser­wo­we kwa­szo­ne lub mary­no­wa­ne, grzy­by mary­no­wa­ne oraz suro­we i goto­wa­ne owo­ce sta­no­wią­ce cen­ny mate­riał przy ozda­bia­niu zaką­sek. Zielone liście sała­ty, pie­trusz­ki, jar­mu­żu, opłu­ka­ne i osą­czo­ne z wody rzod­kiew­ki – nada­ją przy­staw­kom atrak­cyj­ny wygląd. Dekoracją przy­sta­wek może być rów­nież odpo­wied­nio pokra­ja­ne jaj­ko ugo­to­wa­ne jaj­ko na twar­do lub fan­ta­zyj­nie pokra­ja­ny żół­ty ser.

Spośród przy­sta­wek przy­go­to­wa­nych z koni­ny na czo­ło wybi­ja się ser­wo­wa­ny w restau­ra­cjach całe­go świa­ta – tatar. Mielone, a lepiej skro­ba­ne suro­we mię­so koń­skie z przy­pra­wa­mi uwa­ża­ne jest za danie rodem z kuch­ni pol­skiej lub rosyj­skiej. Znane są też naro­do­we adap­ta­cje tata­ra, poda­ne w kil­ku wer­sjach.

Część przy­sta­wek, w któ­rych pod­sta­wo­wym surow­cem jest ozór, umiesz­czo­no w kate­go­rii „Podroby i pasz­te­ty“.

Ilość i jakość, a więc roz­ma­itość przy­sta­wek z mię­sa koń­skie­go gosz­czą­cych na naszych sto­łach jest nie­pro­por­cjo­nal­na do roli, jaką powin­ny one peł­nić w żywie­niu. Przedstawiając wybór zaką­sek z koni­ny nale­ży sądzić, iż będzie to zachę­ta do roz­wi­nię­cia peł­nej gamy tanich i szyb­ko przy­rzą­dza­nych potraw, któ­re znacz­nie posze­rzą codzien­ne menu.